امروز : 14 | فروردین | 1399

عنوان خبر:

مصاحبه مدیر عامل با روزنامه مردم نو

تاریخ انتشار :

1395/10/23

متن خبر :

 

علیرضا جماعت‌لو - سردبیر؛ «به عمل کار برآید، به سخندانی نیست» مصداق این ضرب‌المثل را جمعی از فرزندان این آب و خاک در فاصله‌ای کمتر از ۱۰ کیلومتری شهر زنجان به اثبات رسانده‌‌اند. در سالی که به نام «اقتصاد مقاومتی؛ اقدام و عمل» نامگذاری شده است، تلاش‌های عالمانه متخصصان زنجانی برای ساخت و راه‌اندازی خط تولید «آهک هیدارته» آن‌هم با قیمت بسیار ناچیز در مقایسه با مشابه خارجی، نشان داده که اگر بخواهیم، می‌توانیم و می‌شود!نقطه‌نظرات مهندس ابوالفضل امیری- مدیرعامل شرکت صنعت روی زنگان _ درخصوص راه‌اندازی این پروژه و وضعیت اقتصادی استان را در حالی شنیدم که در سرمای استخوان‌سوز محوطه کارخانه از خط تولید بازدید می‌کردم...

 

 درخصوص چگونگی تولید «آهک هیدارته» در شرکت توضیح بفرمایید. ایده اولیه چگونه شکل گرفت و الان در کجای کار هستید؟
با لطف و عنایت خداوند قادر و سبحان، با حمایت و راهنمایی‌های مدبرانه مدیرعامل محترم هلدینگ توسعه معادن روی ایران و تلاش و پشتکار جهادگونه و مثال‌زدنی همکاران عزیز و گرانقدرم که به همکاری با آن‌ها به خود می‌بالم و در سالی که توسط رهبر انقلاب سال «اقتصاد مقاومتی؛ اقدام و عمل» نامگذاری شده است، کارخانه تولید آهک هیدراته با ظرفیت سالیانه 50 هزار تن راه‌اندازی و وارد مدار تولید شد تا هم بتواند نیازهای استان را تامین کند و هم به اشتغال کمک شایانی کرده و امنیت خاطر و شغلی را برای همکارانم به ارمغان بیاورد.
در شرکتی که بر این باور است که به‌ جای فرصت‌طلبی باید خالق فرصت باشیم، با خلاقیت و نوآوری بی‌نظیری این اقدام صورت پذیرفت.
- تولید یک محصول با مزیت رقابتی پایدار از مدت‌ها قبل در برنامه کاری مجموعه قرار گرفته بود. در سالی که با عنوان «اقتصاد مقاومتی؛ اقدام و عمل» نامگذاری شده است، بر آن شدیم که به این ایده جامه عمل بپوشانیم و یک کار تولیدی و برنامه توسعه محصول جدید در مجموعه داشته باشیم تا یک قابلیت پایدار تولید در مجموعه ایجاد کنیم. با توجه به پتانسیلی که در مجموعه وجود داشت و پس از بررسی‌های زیادی که درخصوص نیاز ۷۰ هزار تنی واحدهای صنعتی استان به آهک هیدارته انجام شد، تصمیم گرفتیم که این واحد جدید را در مجموعه ایجاد کنیم. این پیشنهاد در هلدینگ توسعه معادن روی با استقبال مواجه شد و ما را برای اجرای آن مصمم‌تر کرد. ۹۰ درصد کارهای سخت‌افزاری و ۱۰۰ درصد دانش فنی این کار در داخل مجموعه صورت گرفت. با همت جمعی مدیران، مهندسان و کارگران تلاشگر شرکت، توانستیم در حدود سه ماه پیش یک مرحله تولید پایلوت داشته باشیم که کیفیت آن در شرکت کالسیمین که یکی از شرکت‌های زیرمجموعه هلدینگ توسعه معادن روی ایران است، مورد آزمایش و تایید قرار گرفت. نهایتا بعد از آن با توجه به تغییراتی که در خط تولید صورت دادیم در ۱۶ آذر، تولید صنعتی آهک هیدارته را در مجموعه آغاز کردیم که با ظرفیت 50 هزار تن در سال این امر را پیگیری می‌کنیم.
با توجه به پتانسیل‌های فنی که در زنجان وجود دارد، این سوال پیش می‌آید که چرا به پیشرفتی که شایسته این استان است دست پیدا نمی‌کنیم؟
ما در چراها باید به‌دنبال سوال و جواب‌های زیادی باشیم. یک زمان بحث تحریم‌ها بهانه عدم فعالیت و پیشرفت‌مان بود، اما به نظر من این موضوع بخش کوچکی از مشکل عدم توسعه است. مشکل اصلی ما این است که معمولا در کارهایمان یک نوع خودتحریمی ‌اعمال می‌کنیم. چرا امروز از سه شهرک بزرگ صنعتی در زنجان فقط یکی از آن‌ها به‌صورت رسمی ‌فعال است؟ چه دلیلی برای رکود صنعت وجود دارد؟ جواب به این سوال می‌تواند یک الگوی موفق برای توسعه استان در حوزه صنعت باشد.
این موضوع را می‌توان از چند بعد مورد بررسی قرار داد؛ مهم‌ترین عامل برای عدم توسعه این است که ایجاد یک وفاق و همدلی اساسی در این استان به‌سختی صورت می‌گیرد. عامل بعدی را می‌توان شروع کار و فعالیت بدون برنامه‌ریزی دانست؛ یک فعالیت اقتصادی – هرچند کوچک – الزاما باید دارای یک طرح کسب‌وکار باشد که متاسفانه این اتفاق در کشور و علی‌الخصوص زنجان معمولا رخ نمی‌دهد.
بعد دیگر عدم توسعه استان به مسئولان استانی بازمی‌گردد. به نظر می‌رسد همدلی و همکاری برای حرکت دادن چرخه اقتصادی در بین برخی از مسئولان ضعیف است. وضعیت مالی شرکت‌ها هم عامل دیگری برای توسعه‌نیافتگی است. معمولا شرکت‌ها در ابتدا خوب شروع می‌کنند، اما در میانه راه وقتی به منابع مالی بیشتر نیاز پیدا می‌کنند، دستشان از همه‌جا کوتاه می‌شود. بانک‌ها یا کمک نمی‌کنند یا در صورت اعطای تسهیلات، بخش عظیمی ‌از سود شرکت را می‌بلعند. هنگامی ‌که یک بنگاه اقتصادی با این مورد مواجه می‌شود و می‌بیند که تلاش مضاعف او نه‌تنها عایدی برایش ندارد، بلکه فقط بنگاه اقتصادی دیگری که همان بانک باشد از این سود و تلاش بهره می‌برد، طبیعتا از ادامه کار دلسرد می‌شود. این‌ها جمیع عواملی است که باعث می‌شود چرخ صنعت و به تبع آن توسعه‌یافتگی لنگ بزند.
ما نمونه‌های موفقی از فعالیت‌های اقتصادی در استان‌های دیگر داریم. در شهرک صنعتی اصفهان که امروز دیگر باید به خاطر وسعت و بزرگی، به آن شهر صنعتی اطلاق کنیم، زمین ارزان‌قیمت با اقساط بلندمدت در اختیار سرمایه‌گذار قرار داده می‌شود، اما در استان ما شرایط برای جذب سرمایه‌گذار چگونه است؟ یک سرمایه‌گذار از روزی که فعالیت خود را شروع می‌کند، تمام ادارات و سازمان‌های ذی‌ربط به‌جای کمک و دستگیری از صنعت، مدام مشکلاتی را پیش‌روی او قرار می‌دهند. آن کمک و حمایتی که در سایر استان‌ها از سرمایه‌گذار می‌شود، در زنجان صورت نمی‌گیرد. یک همت اساسی برای برون‌رفت از این رکود و شروع توسعه مورد نیاز است که خوشبختانه بعضا بارقه‌های امید دیده می‌شود.
آیا در صنعت می‌توان به سود ۲۰ درصد خالص فکر کرد؟ به‌غیر از اینکه سرمایه را در بانک بلوکه کنید و سودش را بدون دردسر بگیرید؟ با تمام این اوصاف کسانی پیدا می‌شوند که با علم به این موضوع، عاشقانه سرمایه خود را به صنعت می‌آورند، اما درست از همان لحظه‌ای که سرمایه‌گذار کارش را شروع می‌کند به‌جای اینکه تلاش کنیم موانع را از پیش پای پیشرفت و توسعه او برداریم، انواع مسائل شروع می‌شود. نامه‌ها و کارهای کارشناسی به سمت واحد تازه‌تاسیس صنعتی گسیل می‌شود. در این شرایط چه انتظاری از سرمایه‌گذار داریم؟ چرا کمک و راهکاری ارائه نمی‌شود؟ انتظار سرمایه‌گذار از مدیران و دست‌اندرکاران مصداق آن مثل معروف است که می‌گوید «چون وا نمی‌کنی گرهی، خود گره مباش...» آن‌هایی که وارد این حوزه می‌شوند عاشق کارند.
در حوزه صادرات هم که رابطه مستقیمی ‌با مباحث توسعه دارد، مشکلات زیادی وجود دارد. کارهای بزرگی می‌توان انجام داد، اما متاسفانه واحدهای مستقر در استان پاسخگوی نیاز بازارهای بین‌المللی نیستند و محصولاتشان کیفیت لازم برای نیاز بازارهای خارجی را ندارد. ارتقای کیفیت محصول نیازمند تکنولوژی و دانش فنی روز است. طبیعی است که رسیدن به این ایده‌آل‌ها نیاز به سرمایه‌گذاری دارد و چون شرکت‌ها قادر به انجام این کار نیستند یا اصولا ضرورتی برای این کار نمی‌بییند، طبیعی است که کیفیت همواره دچار مشکل خواهد بود. آن‌هایی هم که می‌خواهند کاری انجام دهند، دست روی تکنولوژی و دستگاه‌هایی می‌گذارند که متعلق به ۵۰ سال پیش است. نمونه‌اش اتفاقی که در واحدهای تولید شمش روی افتاده است. به همت و تلاش همکاران، گام‌های بسیار خوبی برای توسعه استان در این حوزه برداشته شده است، ولی به‌دلیل ضعف در تکنولوژی، بهای تمام‌شده محصول نسبت به نرم دنیا بالا بوده و علی‌رغم صادرات خوب این محصول، سود کمتری حاصل می‌شود و بهبود وضعیت مستلزم دانش فنی، مدیریت دانش و تکنولوژی روز دنیاست.
باید قبول کنیم که تکنولوژی استفاده بهینه از منابع‌مان را نداریم؛ چون تلاش طاقت‌فرستایی لازم است. در هنگام انتقال تکنولوژی هم به مشکل می‌خوریم. اعتقاد من بر این است که در روند توسعه، تلفیق تجربه و دانش، خردی به‌وجود می‌آورد که گره‌گشای هر کاری است. نمونه‌اش همین کار جدیدی که توسط متخصصان و کارشناسان شرکت صنعت روی زنگان صورت گرفته است. ما اگر می‌خواستیم تکنولوژی ساخت آهک هیدارته را از خارج وارد کنیم، باید رقمی‌ حدود یک میلیارد و 600 میلیون تومان صرف خرید یک دستگاه هیدراتور ترکیه‌ای می‌کردیم و مجموع سرمایه مورد نیاز در واردات ماشین‌آلات 18 میلیارد تومان بود، در حالی که کل این دستگاه توسط توان داخلی با درایت و طراحی مهندسان و همکاران شرکت با کمترین قیمت ممکن ساخته و راه‌اندازی شد. ما باور داریم که خواستن توانستن است. ما محصولی در استان تولید کردیم که نیاز تمامی ‌واحدهای تولیدکننده روی است و تا به امروز از استان‌های دیگر تامین می‌شد. ما قطعا به این تک‌محصول بسنده نخواهیم کرد و محصولات جانبی هم از همین خط آهک هیدراته تولید خواهیم کرد.
 در بخشی از سخنان خود به نبود وفاق و اجماع در زنجان اشاره کردید. چه اندازه احتمال می‌دهید که این موضوع در فروش محصولات شما مشکل‌ساز شود؟
واحدهای تولیدی برای اینکه بتوانند قیمت تمام‌شده محصول خود را کاهش دهند، باید مواد اولیه خود را با قیمت کمتری تهیه کنند. قطعا خرید ماده اولیه از محلی که کمتر از ۱۰ کیلومتر با واحدهای تولیدی فاصله دارد، قیمت تمام‌شده کمتری نسبت به نمونه مشابه خارج از استان خواهد داشت. از سوی دیگر کیفیت محصول تولیدی در این شرکت بسیار خوب است؛ از نظر کیفیت از استاندارد بسیار بالایی برخوردار بوده و قابل رقابت  با بهترین‌هاست. چون آهک ماده‌ای استراتژیک برای واحدهای تولیدکننده روی است، اطمینان داریم که در فروش محصولاتمان به مشکلی بر نخواهیم خورد. چون رضایت و اطمینان‌خاطر مشتری، محور اصلی کار ماست. صادرات محصول به خارج از کشور را نیز در دستور کار داریم. از سوی دیگر تولید این محصول در هلدینگ توسعه معادن روی به‌دلیل نیاز این گروه و در راستای توسعه محصول مدتی در دستور کار قرار داشت که با تلاش و پشتکار همکاران صنعت روی زنگان به منصه ظهور رسید. برنامه اصلی ما ایجاد خط تولید محصولات جانبی است که از این آهک هیدراته به‌دست می‌آید.
 مردم زنجان معتقدند که واحدهای روی مستقر در شهرک صنعتی روی باعث آلودگی شهر می‌شود، اما برخی از فعالان این حوزه معتقدند که این صنعت هیچ آلودگی برای محیط‌زیست نداشته است. نظر شما در این خصوص چیست؟
ما که نمی‌توانیم خودمان را گول بزنیم و بگوییم اصلا آلودگی وجود ندارد. در کنار اکثر قریب به اتفاق صنایع، خصوصا صنایع شیمیایی و هیدرومتالورژی و پیرومتالورژی حتما یک آلودگی وجود دارد. بیان اینکه این صنعت آلودگی ندارد توهین به شعور مخاطب است، اما سوال اینجاست که با این آلودگی چه باید کرد؟ اینکه چون آلودگی دارد پس تعطیل کنیم، راه‌حل درستی است؟ نباید کاری در این حوزه انجام شود؟ همین شرکت سرب و روی را به بهانه آلودگی دو و نیم سال تعطیل کردیم و اقتصاد پایه‌ای استان را فلج ساختیم، چون راه‌حل دیگری برای حل این مشکل به ذهنمان نمی‌رسید؟ چرا اولین راهکاری که به ذهن‌مان می‌رسد تعطیلی کارخانجات است؟ انتظار می‌رود سازمان‌های متولی که وظیفه ذاتی‌شان کنترل و نظارت بر آلودگی‌هاست، راهکاری نیز برای کنترل آلودگی‌های صنعتی به واحدهای تولیدی ارائه کنند.
هیچ صنعت شیمیایی بدون آلودگی نیست. تجربه ۲۱ ساله و سواد دانشگاهی من این‌را می‌گوید. فکر هم نکنم کسی پیدا شود که بتواند ادعا کند صنعت آلوده نیست، اما نکته اصلی نحوه کنترل کردن این آلودگی است. نباید اجازه دهیم که صنعت به جامعه صدمه وارد کند. آلودگی باید کنترل شود، کما اینکه بسیاری از شرکت‌های فعال در زنجان این آلودگی‌ها را کنترل کرده‌اند.
ما باور داریم که واحدهای صنعتی به بهانه سودآوری و تولید، حق از بین بردن محیط‌زیست و سلامت جامعه را ندارند. همه می‌دانند که پسماندهای صنعتی روی وجود دارد، اما همین پسماندها خودش یک عامل درآمدزایی است اگر دانش و تکنولوژی آن‌را داشته باشیم. عمده دلیلی که باعث می‌شود این پسماندها‌ باعث آلودگی شوند، نبود دانش فنی است. آنچه تاکنون در مقوله افزایش دانش فنی در صنعت اتفاق افتاده، جزیره‌ای و متکی بر فرد بودن است، اما این دانش‌های فردی هیچگاه برای حل مشکل زیست‌محیطی صنعت روی به اجماع نرسیده است. پسماندهای کیک لیچ، کیک کبالت و کیک نیکل امروزه مشکل صنعت روی هستند، در حالی که با نگاه اقتصادی و دانش فنی همین مسئله تبدیل به فرصت‌های اقتصادی می‌شود که در اعداد و ارقام نمی‌گنجد.
شاید بیان یک مثال این مشکل را بهتر تشریح کند. در سال 8۶ قیمت روی سقوط کرده بود و عملا تولید توجیه منطقی نداشت. قیمت شمش روی ۵۰۰ دلار بود و برای هیچ شرکتی صرفه اقتصادی نداشت که شمش روی تولید کند، اما در همین وضعیت شرکت‌های چینی همان شمش را ۵۰۰ دلار در ایران تحویل می‌دادند. سوال اساسی این بود که آن‌ها چگونه می‌توانستند در مقصد قیمتی بدهند که برایشان صرفه اقتصادی داشت، اما ما در داخل نمی‌توانستیم به این قیمت تولید کنیم؟ مشکل کجا بود؟
نکته اساسی که کمتر به آن توجه شد، نبود تکنولوژی روز در ایران بود. این مشکل باعث می‌شد بهای تمام‌شده تولید شمش روی بالا برود. ما در کشور توان تولید با تکنولوژی‌های جدید را نداشته و نداریم. جواب این سوال در داخل همان پسماندهای تولیدشده‌ای بود که سرشار از عناصر باارزش است. ضمنا رعایت تولید به مقیاس را نیز باید به این مسائل اضافه کنیم.
 برگردیم به بحث محصول جدیدی که تولید کردید. ماده اولیه یا همان سنگ معدن کربنات کلسیم مورد نیاز از کجا تامین می‌شود؟
شرکت صنعت روی زنگان، معدنی را که به جرأت می‌توان ادعا کرد نمونه مشابهی در کشور ندارد، در اختیار دارد. سنگ معدنی یا همان کربنات کلسیم مورد اشاره شما که از این معدن استخراج می‌شود، دارای خلوص ۹۷ درصد است. برنامه برای استخراج و تامین ۱۰۰ هزار تن ماده معدنی را در دستور کار برای آینده نزدیک داریم.
قیمت سهام شرکت در یک‌سال اخیر رشد خوبی داشته است. این موضوع می‌تواند به‌خاطر محصول جدید شرکت باشد یا عوامل دیگری را در این موضوع دخیل می‌دانید؟
تولید آهک هیدارته یکی از ملاک‌ها برای این افزایش قیمت است. آنچه در تحلیل‌ها و بررسی‌های تکنیکال یک شرکت مورد توجه قرار می‌گیرد، قابلیت‌های تولید پایدار ایجادشده در آن شرکت است. دو طرح جدید در حال بررسی است که اگر فقط استارت اولیه آن زده شود، شرکت حرف‌های زیادی برای گفتن در بخش صنعتی استان خواهد داشت.
 با توجه به اینکه مجلس جدیدا مصوبه‌ای را درخصوص راه‌اندازی یک سامانه شفاف‌سازی حقوق مدیران مصوب کرده است، به نظر شما این امکان وجود دارد که در حوزه صنعت هم شفاف‌سازی صورت گیرد یا این کار اصل رقابت را زیر سوال خواهد برد؟
اگر این اتفاق شکل بگیرد اصل رقابت به معنای واقعی رخ می‌دهد، در حوزه صنعت سامانه شفاف‌سازی برای سهمیه‌بندی‌ها و امکانات و خدمات ارائه‌شده از طریق دولت به بخش خصوصی باید مدنظر باشد. در صورت ارائه چنین سامانه‌ای رفاقت‌ها از میان می‌رود و فعالیت‌ها شکل رسمی ‌به خود می‌گیرد. در رقابت آزاد است که باید مرد میدان بود. باید کارشناس خوب استخدام کرد. باید استراتژی داشت و بایدهای زیادی که برخی از سازمان‌ها از پس انجام آن برنخواهند آمد. کسانی که توان کار علمی‌ و فنی دارند، در عرصه اقتصاد موفق عمل خواهند کرد. اگر شفاف‌سازی صورت گیرد، شرکت‌هایی که امروز به‌واسطه رفاقت، میدان‌دار عرصه صنعت و تجارت هستند، دیگر حرفی برای گفتن نخواهند داشت. این شفاف‌سازی توان و عیار شرکت‌ها را به‌خوبی نشان می‌دهد. فعالیت در یک اتاق شیشه‌ای قدرت انتخاب و رقابت‌پذیری را بالا می‌برد.
 سطح درآمدی در زنجان بسیار خوب است، اما چرخ اقتصاد استان به‌خوبی نمی‌چرخد. دلیل آن‌را در چه می‌بینید؟
چون این درآمد معمولا وارد چرخه اقتصاد و تولید نمی‌شود و در مسیرهای دیگری سرمایه‌گذاری می‌شود؛ یعنی این درآمد هیچ کمکی به اقتصاد استان نکرده و نمی‌کند. اگر این باور به‌وجود بیاید که ما امانتدار آنچه داریم هستیم، می‌توانیم کارهای خوب و بزرگی انجام دهیم. مشکل اشتغال حل نخواهد شد، اگر نخواهیم به چرخه اقتصاد و تولید استان کمک کنیم. برای تقویت بنیه اقتصادی استان که ماحصل آن امنیت و آسایش خیال است، باید شبانه‌روزی تلاش کنیم. همان‌گونه که صنعت‌گر ما تلاش می‌کند، مدیر و مسئول ما هم باید تمام توان فکری خود را برای حل مشکل فعالان اقتصادی معطوف سازد. چرخ اقتصاد به کمک زنجیری می‌چرخد که هرکدام از ما یکی از حلقه‌های آن هستیم. برای حرکت صحیح و درست آن باید وظایفی که برعهده گرفته‌ایم را به‌درستی انجام دهیم.
از جنابعالی و همکاران روزنامه تشکر کرده و برای تمامی‌ فعالان اقتصادی و تولیدی و مسئولان استان آرزوی توفیق خدمت به خلق را از خداوند منان مسئلت دارم.

 

.تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت به شرکت صنعت روی زنگان تعلق دارد